Melancholy of a Helpless Moron

natatanaw ko na ang kadiliman ng kalangitan,

nawawala ang liwanag ng buwan at mga bitwin;

tila nababalot ng madilim na ulap at kalungkutan,

kasama ang mabigat na simoy na bumabalot sa isipan…

naaalala ang bawat minutong namunga ng ngiti,

at ang mga alaalang sa tuwina’y mamumutawi;

ang noong nababalot ng walang kapalit na ligaya,

ay nanahan na lamang sa sakit at dusa,

ninanais sanang maibalik ang kahapon,

ngunit ‘di mahayaan, ni mapagbigyan ngayon;

nanghihingi ng katarungang nais sanang makamit,

ang bawat sandaling ‘di ninais mawaglit…

ngayong gabi, nakadungaw ako sa kalayuan,

kasama ang papawiring kalakip ay kadiliman;

maya-maya pa’y sasang-ayon din ang langit,

kasama ko s’yang luluha’t titigil ng ilang saglit…

ngayon alam mo na kung ano ang pakiramdam,

kung paano mabuhay sa dilim ng kawalang pag-asa…

masaya ka nga, masaya ba sya?

sa tingin mo ba’y napapansin ka nya?

hindi mo lang ba maamin sa ‘yong sarili?

o sadyang tanggap mo lang na ika’y sawi…

ilang gabi mo s’yang iniisip,

ni hindi mo na nga magawang maidlip;

sa tingin mo ba’y tulad mo sya’ng nag-iisip,

o kanina pang nahihimbing at nananaginip…

handa mong gawin ang lahat para sa kanya,

pero ang totoo’y sarili’y nahihirapan na;

kelan ka ba matututo’t magtatanda,

hahayaan na lang bang malugmok sa pagkadapa?

siguro nga, kahit ilang beses ka niyang saktan,

maghihintay ka pa rin at aasang mapagbigyan;

mas hahayaan mong ika’y mabalewala,

kaysa tuluyan s’yang sa iyo’y mawala…

isang umaga magigising ka rin sa katotohanan,

at baka isang araw, lilipas din ang naramdaman…

spread your wings and carry me through the night

let’s fill ourselves with beauty from the stars above

i know i’d be safe because i’m with you tonight

the moments are ours and everything is all we have

though we only have borrowed time to cherrish

and all that we’re sharing will end up ephemeral

seconds maybe fleeting but i know we’ll relish

my glasshour ending with memories of a spectral

after tonight, i know you’ll soar back to where you came

where everything’s ideal and happiness is not imaginary

tomorrow i’ll realize, all that’s left with me here’s the same

i’m still in this world where nothing’s out of the ordinary…

i’d rather spend time in solitude where everything’s true,

than make myself believe that i’ve found an angel in you…

hindi ka ba makatulog sa kakaisip,

na parang mulat na nananaginip;

tila nagbabalik ang mga alaala,

habang nangingting mag-isa…

hindi ka rin ba inaabutan ng gana,

kahit na pagkai’y nasa harap mo na;

di alam kung ano’ng dapat isipin,

kahit anong balak, talagang ayaw pa rin…

hindi ba talaga mapakali ang buhay mo,

at parang ang lahat ay sobrang gulo;

hindi malaman-malaman ang iyong gagawin,

at bigla na lang mapapatitig sa hangin…

sadya nga yatang malala na ang iyong sakit,

na tila sa buong katawan mo’y tuluyang kumapit;

mukhang sa tulad nati’y hinding-hindi babagay,

ang magmahal ng lubusan kahit kapalit ay buhay…

please don’t look at me,

don’t even give a smile;

don’t think i’m happy,

better alone for a while…

please don’t tell you’re so glad,

that you enjoy my company;

that nothing will turn out bad,

with me, you’ll never be lonely…

please don’t talk to me until it’s over,

let’s just wait until the night’s moment ends;

‘coz another minute we’re together,

the real agony deep within extends…

with just one look from you, with just one smile

i know I’d fall again for another mile…